گزارشی از نابغه هایی که در خود مانده اند ؛

عاشقانه های هنری بچه های اوتیسم بر روی نگاره های چوبی/سرنوشت بیماران اوتیسم را چه کسی رقم می زند؟

شماره خبر: 2038 سرویس خبری : اخبار ویژه ۱۴ اسفند ۱۳۹۷

معمولا کودکان اوتیسم را به تکرار واژه ها و جمله ها، منزوی بودن، چنگ زدن های مکرر، افت ضریب هوشی می شناسند و آن ها را موجوداتی درون گرا و در خودمانده می پندارند اما همین نابغه ها، شاهکارهای هنری را خلق کرده اند که شاید باورشان برای بسیاری سخت باشد.


به گزارش ” بوتیا نیوز ” اوتیسم واژه ای است که شاید برای بسیاری از ما ناشناخته مانده است و حتی بسیاری از خانواده های درگیر نیز از آن بی اطلاع هستند.

 

تکرار واژه ها و جمله ها، منزوی بودن، چنگ زدن های مکرر، افت ضریب هوشی و بسیاری از علامت های دیگر نشان دهنده این اختلال است که بسیاری از کودکان را درگیر خود کرده است، کودکانی که پدر و مادرهایشان در بدو تولد به ذهن شان هم خطور نمی کرد که فرزندشان روزی مبتلا به اختلال اوتیسم باشد، چرا که این کودکان از نظر ظاهری با دیگر همسالان خود هیچ تفاوتی ندارند.

 

محمد مهدی نوجوان ۱۵ ساله ای است که مبتلا به این اختلال است، از طریق یکی از همکاران با محمدمهدی و دوستان او آشنا شدیم، در گوشه ای از شهر پر هیاهوی کرمان، نمایشگاهی از آثار صنایع دستی خود را به نمایش گذاشته بودند و از ما دعوت شد تا برای بازدید از این نمایشگاه به آنجا برویم.

 

تا قبل از رفتن به نمایشگاه ، چند باری تلفنی با محمد مهدی صحبت کرده بودم، خیلی خوشحال بود که قرار است از کارهای او بازدید کنیم و شاید روزی ۲۰ بار با من تماس می گرفت که بگوید آماده است و دوست دارد هر چه زودتر با دوربین و فیلمبردار از او و شاهکارهای هنری اش تصویر سازی کنیم.

 

سرانجام روز موعود فرا رسید، با همکار عکاس خود از کنار غرفه ها رد می شدیم و دنبال نوجوانان خاص از نظر ظاهری و رفتاری می گشتیم اما نتوانستیم محمد مهدی و دوستانش را پیدا کنیم، دوربین به دست با چشمان خود غرفه ها را زیر نظر گرفته بودیم که ناگهان صدای آشنایی توجه مرا به خود جلب کرد.

 

آری اشتباه نکرده بودم، صدای محمد مهدی بود که به سمت ما می آمد، باورم نمی شد این پسر رشید و خوش چهره ای که به سمت ما می آید همان نوجوان اوتیسمی باشد، چرا که قبل از آن فکر می کردم ظاهر کودکان اوتیسمی با دیگران فرق دارد.

 

با همان لحن شیرین و شاید کمی کودکانه به ما گفت ساعت هاست که منتظر آمدن ما بوده و حتی بهترین لباس هایش را پوشیده است تا خوش تیپ تر از همیشه به نظر برسد؛ وارد غرفه که شدیم چشم هایم از تعجب گرد شد، غرفه ای را می دیدم که در ان کارهای هنری زیبایی را به نمایش گذاشته بودند و همه آن ها ساخته دست همین نوجوانان اوتیسمی بود که بسیاری از خانواده ها از زندگی کردن با آن ها خسته شده بودند.

 

با ذوق و شوق زیادی هرکدام از کارهای خود را به ما نشان می دادند و در آخر هم محمد مهدی که کاسه صبرش لبریز شده بود روی صندلی پلاستیکی سبز رنگی که در گوشه غرفه گذاشته بودند نشست و دست هایش را روی پاهایش به حالت آماده باش گذاشت و گفت من آماده ام تا با من صحبت کنید؛ بیش از این منتظرش نگذاشتیم و در مقابل او ایستادیم و از او خواستیم که خودش را معرفی کند و این گونه آغاز کرد؛محمد مهدی هستم، کار نجاری را بسیار دوست دارم و به همین دلیل در مدرسه این کار را انجام می دهم.

 

او می گوید: من استعداد های زیادی دارم و کارهای بزرگی انجام دادم از جمله ساخت کندوی عسل، جا مدادی، جاگلدانی های چوبی، قاب های عکس و  رحل قران از جمله کارهایی است که من انجام دادم و بسیاری از ان ها را با قیمت مناسبی فروختم.

 

این دو جمله را محمد مهدی بیش از ۴ بار برای ما گفت، پسر با استعدادی بود و برق چشمانش نشان از شادمانی زیاد او برای انجام موفقیت آمیز این کار و کسب درآمد از این راه بود، با افتخار سرش را بالا می گرفت و همین حرف ها را باز برای ما تکرار می کرد.

 

مربی این بچه ها؛ در گوشه غرفه ایستاده بود و عاشقانه فرزندان اوتیسمی  خود را که در حال فعالیت بودند نگاه می کرد و هر از چندگاهی مانند یک پدر مهربان، با لحنی دوستانه به آن ها می گفت که  برای زیبایی کار، این فعالیت را انجام دهد، مدام مراقب رفتارهایشان بود و به مراجعینی که به غرفه می آمدند همه دانش آموزان خود را معرفی می کرد و از خلاقیت ها و شاهکارهایشان تعریف می کرد.

 

برای من خیلی عجیب بود که یک مربی این قدر با این بچه ها انس گرفته بود که گویی پدر آن هاست و چیزی برایشان کم نمی گذاشت، همین روحیه او باعث شد به سراغ او برویم و از بخواهیم که دلیل این عشق و علاقه و یا سختی هایی که ممکن است وجود داشته باشد برای ما بگوید.

 

 

علی قوام در پاسخ به سوال ما گفت: اگر می خواهی در تربیت بچه های اوتیسم موفق شوی باید به آن ها عشق بورزی، با آن ها رفیق شوی و مانند یک دوست پا به پای آن ها حرکت کنی و جلو بروی، باید قلبی داشته باشی به زلالی آینه و سادگی خود ان ها و این شاید دلیل ارتباط صمیمی من با این بچه هاست.

 

این مربی در ادامه بیان کرد: بچه های اوتیسم مرزی، از نظر چهره با کودکان معمولی هیچ تفاوتی ندارند، اکثر بچه های اوتیسم در بیرون به آن ها به چشم یک عقب مانده نگاه و آن ها را مسخره می کنند و حتی از آن ها سو استفاده می شود.

 

وی افزود: برای شناسایی کودکان اوتیسم مشکل از خانواده هاست، خانواده با این مشکل کنار نمی آیند که فرزند آن ها اوتیسمی است و به همین دلیل به جای اینکه آن ها را به مدارس مخصوص این بچه ها بفرستند با پرداخت پول و هزینه آن ها را در مدارس عادی ثبت نام می کنند و ضرر آن متوجه فرزندان می شود.

 

قوام خاطر نشان کرد: بنابراین وقتی خانواده خودشان با کودکان اوتیسمی خود این گونه رفتار می کنند توقعی از مردم کوچه و خیابان نمی توان داشت.

 

وی به ضریب هوشی بسیار پایین اوتیسمی ها اشاره کرد و گفت: دانش آموزان اوتیسمی را در کارهای فنی آموزش می دهیم که بتواند در آینده گلیم خود را از آب دربیاورد؛ در غیر این صورت از این کودکان سوءاستفاده اقتصادی، جسمی و جنسی زیادی می شود.

 

این مربی در ادامه اظهار کرد: در مدرسه تلاش واقع در خیابان مصلا، سه رشته  در مدرسه به بچه ها آموزش داده می شود که شامل باغبانی( پرورش گیاهان اپارتمانی )، درودگری و دیگری رشته مشبک است که اکثر کارهای موجود در نمایشگاه مربوط به این رشته است.

 

قوام بیان کرد: رشته درودگری در کارهای ساخت مبل، مبل قالی و سایر وسایل تزئینی چوبی است که محمد مهدی نیز در همین رشته فعالیت می کند و اکثر بچه های ما جذب بازار کار می شوند .

 

وی تصریح کرد: هر کدام از بچه ها بعد از فارغ التحصیلی یک مدرک از فنی حرفه ای و یک مدرک از ما دریافت می کنند که با مدرک فنی حرفه ای می توانند ۱۵ میلیون تومان وام از بهزیستی بگیرند.

 

مربی آموزشی بچه های اوتیسم دبیرستان تلاش خاطر نشان کرد: از آنجایی که این بچه ها دیرآموز هستند، کلاس بندی آن ها با حداکثر ۶ نفر صورت می گیرد و پرسنل ما از دل و جان برای آن ها انرژی می گذارند مثلا الان ساعت اداری و کاری نیست ولی تمام انرژی خود را برای این بچه ها می گذاریم.

 

وی با بیان اینکه اکثر فرزندان اوتیسمی در خانواده هایی حضور دارند که دچار فقر فرهنگی هستند، عنوان کرد: متاسفانه کارهای ما اداری شده است و معمولا کسی در این زمینه کار عملی برای فرهنگ سازی و نوع برخورد با کودکان اوتیسم انجام نمی دهد.

 

قوام در ادامه اظهار کرد: فرهنگ سازی خیلی تاثیر دارد چرا که بسیاری از والدین این کودکان به خاطر فرزندان شان درونگرا شده اند و ارتباط با فامیل و اطرافیان خود  را به کلی قطع کرده اند.

 

طبق گفته این مربی، آموزش و پرورش این کودکان را تا سن ۲۳ حمایت می کند اما بعد از پایان تحصیلات آن ها به حال خود رها می شوند و تمام زحماتی که در طول این سال ها هم از بین می رود؛ آموزش و پرورش، صدا و سیما و بهزیستی و سایر ارگان ها باید فکری برای این بچه ها بکنند که بعداز اتمام تحصیل نیز بتوان آن ها را حمایت کرد وگرنه سوء استفاده از آن ها روز به روز بیشتر می شود لذا رسانه ها در مورد این کودکان بیشتر بنویسند و فرهنگ سازی کنند.

 

گزارش از : مهدی زاده

انتهای پیام/


    اخبار مرتبط

    پاسخی بگذارید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *