بغض‌هایِ ناتمام/ چه می‌گویند آنان که دستشان از وداعِ حضوری کوتاه ماند؟

به گزارش پایگاه خبری بوتیانیوز،  وقتی از آن‌ها پرسیدیم که “اگر می‌توانستید پیامی به کسانی که الان در تشییع هستند بدهید، چه می‌گفتید؟”، پاسخ‌ها از میانِ هق‌هقِ گریه و با صدایی لرزان، تنها یک مفهومِ مشترک داشت: “نیابت”.

به آن‌ها بگویید به جایِ من هم اشک بریزند. بگویید وقتی دستشان را روی تابوت می‌گذارند، انگار دستِ من است که آنجا نشسته. به آن‌ها بگویید هر قطره اشکی که آنجا می‌ریزند، پیامِ التماسِ ماست که در خانه جا مانده‌ایم.
از آن‌ها بپرسید طعمِ خاکِ آن مسیر چیست؟ بپرسید وقتی تابوت از روبرویشان رد می‌شود، چطور دلشان نمی‌ترکد؟ پیامِ ما فقط یک جمله است: “ما را هم در دلتان ببرید. هر قدمی که برمی‌دارید، به یادِ پاهایِ خسته و دست‌هایِ خالیِ ما هم باشید.
پیامِ من به حاضران این است: شما امروز خوشبخت‌ترین آدم‌هایِ زمین هستید. شما آنجا ایستاده‌اید تا بارِ اندوهِ همه ما را به دوش بکشید. سنگینِ این بار را با جان و دل تحمل کنید، چون شما “نماینده‌یِ” دلتنگیِ یک ملت هستید.

انتهای خبر/ تاج الدینی