وقتی جوانان از تماشاچی بودن به میدان می‌آیند

گزارش میدانی از نخستین رقابت‌های «میدان‌یار»؛ جایی که جوانان با مهارت، انگیزه و کار تیمی خود را به چالش کشیدند.

به گزارش پایگاه خبری «بوتیانیوز»؛ شب آرام‌آرام از راه رسیده، اما میدان مسابقه هنوز حال‌وهوای روز را دارد؛ چراغ‌ها روشن است و گوشه‌وکنار محوطه، تیم‌هایی دیده می‌شوند که یکی پس از دیگری خود را به محل رقابت رسانده‌اند.

جوان‌ها دور هم جمع شده‌اند؛ بعضی مشغول گفتگو و هماهنگی هستند و بعضی دیگر با دقت مراحل مسابقه را مرور می‌کنند. هیجان را می‌شود از چهره‌ها فهمید؛ همه منتظرند تا نوبت تیمشان برسد.

اینجا «میدان‌یار» است؛ رویدادی که قرار است توانایی شرکت‌کنندگان را در بخش‌های مختلف به چالش بکشد.

اینجا هرکس یک «یار» دارد

یکی از نکات جالب این رقابت، حضور تیمی شرکت‌کنندگان است. اعضای هر تیم باید کنار هم حرکت کنند، به یکدیگر اعتماد داشته باشند و برای عبور از مراحل مختلف، هماهنگ باشند.

در این میان، گاهی یک اشتباه کوچک کافی است تا اعضای تیم دوباره دور هم جمع شوند و راه درست را پیدا کنند.

صدای تشویق دوستان از یک طرف و توصیه اعضای تیم از طرف دیگر شنیده می‌شود.

«حواست باشه…»

«با هم انجامش بدیم…»

«نگران نباش، دوباره تلاش می‌کنیم…»

جمله‌هایی ساده که نشان می‌دهد اینجا فقط رقابت مطرح نیست؛ رفاقت و کار گروهی هم بخشی از میدان است.

جوانانی که آمده‌اند خودشان را محک بزنند

یکی از شرکت‌کنندگان می‌گوید: «بیشتر از اینکه به نتیجه فکر کنم، دوست داشتم در این مسابقه شرکت کنم و توانایی خودم را محک بزنم. این فضا باعث می‌شود آدم بفهمد در چه بخش‌هایی قوی‌تر است و کجا باید بیشتر تمرین کند.»

جوان دیگری از تجربه متفاوت حضور در مسابقه می‌گوید و معتقد است چنین برنامه‌هایی می‌تواند فرصت مناسبی برای شناخت استعدادهای جوانان باشد.

در میان تیم‌ها، شور و هیجان موج می‌زند. بعضی‌ها با جدیت مراحل را دنبال می‌کنند و بعضی دیگر پس از پایان رقابت، کنار دوستانشان درباره عملکرد تیم صحبت می‌کنند.

اما یک موضوع میان همه مشترک است؛ هیچ‌کس دوست ندارد میدان را دست خالی ترک کند.

نه لزوماً با یک مقام یا جایزه؛ بلکه با تجربه‌ای تازه.

از مهارت تا مسئولیت

«میدان‌یار» تلاش دارد عرصه‌های مختلفی از مهارت‌های نظامی، امدادی، فرهنگی و رسانه‌ای را در قالب رقابت به میدان بیاورد.

در واقع، شرکت‌کنندگان فقط برای برنده شدن نیامده‌اند؛ آنها در جریان رقابت با موقعیت‌هایی مواجه می‌شوند که نیازمند دقت، تمرکز، تصمیم‌گیری و همکاری است.
در چنین فضایی، توانایی فردی زمانی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که در کنار توانایی دیگر اعضای تیم قرار بگیرد.

همین جاست که مفهوم «میدان‌یار» معنا پیدا می‌کند؛ هر فرد یک توانایی دارد و وقتی این توانایی‌ها کنار هم قرار می‌گیرند، یک تیم شکل می‌گیرد.

رقابت تمام می‌شود، اما تجربه می‌ماند

با پایان هر مرحله، چهره‌های خسته اما خوشحال شرکت‌کنندگان دیده می‌شود. برخی درباره اشتباهاتشان صحبت می‌کنند و برخی از عملکرد خوب تیمشان می‌گویند.

اما حتی تیم‌هایی که نتیجه دلخواهشان را به دست نیاورده‌اند، چیزی برای گفتن دارند؛ تجربه‌ای که شاید در هیچ کلاس و دوره‌ای به دست نمی‌آمد.

«میدان‌یار» قرار است از همین میدان‌های محلی آغاز شود و مسیر رقابت را به مراحل بالاتر برساند؛ مسیری که در آن، جوانان فرصت پیدا می‌کنند توانایی‌هایشان را در یک فضای واقعی و رقابتی محک بزنند.

اینجا میدانِ جوانان است

در پایان شب، آنچه بیش از هر چیز در ذهن می‌ماند، تصویر تیم‌هایی است که کنار هم ایستاده‌اند؛ جوانانی که آمده‌اند تجربه کنند، یاد بگیرند، رقابت کنند و خودشان را به چالش بکشند.

میدان شاید برای یک مسابقه آماده شده باشد، اما اتفاقی که در آن رخ می‌دهد فراتر از یک رقابت ساده است.

اینجا جوانان یاد می‌گیرند که برای عبور از یک مرحله، گاهی باید به جای «من»، از «ما» گفت.

«میدان‌یار»؛ روایتی از جوانانی که این بار تماشاچی نماندند و خودشان وارد میدان شدند.

انتهای خبر/ تاج‌الدینی