قصه پرغصه شهرک مطهری و رویای یک ایستگاه تاکسی

اینجا انتهای مسکن‌های مهر شهرک مطهری است؛ جایی که خانه‌ها با امید ساخته شدند، اما زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی، هنوز به این نقطه نرسیده‌اند.

به گزارش پایگاه خبری «بوتیانیوز»؛   ساعت از نیمه روز گذشته است و گرمای آفتاب/سرمای هوا (بسته به فصل) بر خیابان یلدا می‌تابد. اینجا انتهای مسکن‌های مهر شهرک مطهری است؛ جایی که خانه‌ها با امید ساخته شدند، اما زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی، هنوز به این نقطه نرسیده‌اند. اهالی این شهرک، سال‌هاست که با یک چالش تکراری دست‌وپنج نرم می‌کنند: نبود ایستگاه تاکسی در مسیرهای پایانی.

ساعت حوالی ۸ شب است. باد سردی در انتهای خیابان یلدا می‌پیچد. کنار مجتمع‌های مسکن مهر، خبری از ایستگاه تاکسی نیست. تنها چیزی که دیده می‌شود، زن و مردی است که با کیسه‌های خرید، مسیرِ سربالایی و طولانی را با خستگی طی می‌کنند. چند دانشجو هم در حاشیه خیابان ایستاده‌اند و با کلافگی گوشی‌هایشان را چک می‌کنند؛ شاید تاکسی اینترنتی پیدا شود.

پیاده‌روی اجباری؛ سهم اهالی خیابان یلدا
وارد شهرک که می‌شویم، اولین چیزی که جلب توجه می‌کند، پیاده‌های خسته‌ای هستند که مسیر طولانی را تا رسیدن به اولین ایستگاه یا تاکسی‌تلفنی طی می‌کنند. بانوان، سالمندان و دانشجویانی که هر روز این مسیر را با دلهره و خستگی طی می‌کنند، تنها می‌خواهند که در خانه باشند، اما خانه در انتهای خیابانی است که از امکانات اولیه محروم مانده است.

یکی از ساکنان قدیمی خیابان یلدا گفت: باور کنید دیگر خسته شده‌ایم. هر روز باید مسیری طولانی را پیاده برویم تا شاید یک تاکسی عبوری پیدا شود. اگر خرید داشته باشیم یا فرزندمان همراه باشد، این مسیر طولانی به کابوس تبدیل می‌شود. بارها پیگیری کردیم، اما انگار صدای ما به گوش کسی نمی‌رسد.

دانشجویی که در حال عبور از مسیر است: ما در شهرک مطهری زندگی می‌کنیم، نه در مناطق دورافتاده. چطور ممکن است مسکن‌های مهر که جمعیت زیادی را در خود جای داده‌اند، فاقد ابتدایی‌ترین حق شهروندی یعنی دسترسی به تاکسی باشند؟ مسئولین شهری فقط وعده می‌دهند.

اهالی خیابان یلدا تا کی باید پیاده‌روی کنند؟

رضایی ساکن یکی از بلوک‌های انتهای خیابان یلدا که بازنشسته است، گفت: پسرم، من به خاطر پادرد و کهولت سن نمی‌توانم هر روز این مسیر را پیاده بروم. اینجا ایستگاه که نیست هیچ، تاکسی‌های خطی هم تا ابتدای شهرک می‌آیند و می‌گویند: خیابان یلدا برای ما صرفه ندارد. مجبورم هر بار با کلی پول اضافه، دربست بگیرم. مگر ما چه گناهی کرده‌ایم که در انتهای شهرک زندگی می‌کنیم؟ ما هم حق داریم مثل بقیه نقاط شهر، به امکانات دسترسی داشته باشیم.

علوی مادر خانه‌دار و ساکن در مجتمع‌های مسکن مهر بیان کرد: دیروز عصر از خرید برگشتم. دستم پر از کیسه بود، کودکم هم گریه می‌کرد. مجبور شدم نیم‌ساعت در سرما منتظر تاکسی بمانم. هیچ تاکسی‌رانی حاضر نبود تا انتهای یلدا بیاید. این حق زن و بچه‌های مردم نیست که در این ساعتِ شب، امنیتِ پیاده‌روی در این مسیرِ خلوت را نداشته باشند. شهرداری می‌گوید بودجه نداریم؛ اما برای زیباسازیِ فلان میدانِ شهر، بودجه همیشه هست!

امیری دانشجو در حال انتظار برای تاکسی افزود: من هر روز صبح برای رفتن به دانشگاه باید ۳۰ دقیقه زودتر از خانه بزنم بیرون. نه به خاطر ترافیک، بلکه فقط به خاطر اینکه مطمئن نیستم تاکسی گیرم می‌آید یا نه! اگر کسی بخواهد به موقع به کارش برسد، باید پیاده تا ابتدای خیابان برود. مسئولین فقط می‌گویند، در حال بررسی هستیم. این بررسی‌ها چقدر قرار است طول بکشد؟ ما اینجا زندگی می‌کنیم، نمی‌خواهیم که به کره ماه برویم.

مشکل اصلی در قسمت‌های پایانی مسکن‌های مهر، عدمِ تعریفِ خط تاکسیرانی است. رانندگان تاکسی به دلیل دوریِ مسیر و عدمِ تقاضای متمرکز در یک نقطه (به دلیل نبود ایستگاه)، تمایلی به ورود به عمقِ خیابان یلدا ندارند. این یک سیکل معیوب است: مردم ایستگاه ندارند، تاکسی نمی‌آید؛ تاکسی نمی‌آید، مردم پیاده‌روی می‌کنند. راه حل ساده است: تعیین ایستگاه مشخص و افزایش سهمیه تاکسی برای این خط، به خصوص در ساعات پیک تردد.

شهرک مطهری نیازمند توجه است؛ نه وعده‌های بی‌پایان. مسئولان محترمِ سازمان حمل‌ونقل بار و مسافر شهرداری و اعضای محترم شورای شهر، آیا تا به حال یک بار عصرها از خیابان یلدا پیاده به سمت خانه‌های مسکن مهر رفته‌اید؟

انتظار اهالی شهرک مطهری، برخورداری از عدالت در توزیع خدمات شهری است. تا دیر نشده، پیش از آنکه گرهِ ترافیکی و تردد این منطقه کورتر شود، برای ایجاد یک ایستگاه تاکسی کوچک و کاربردی در انتهای مسکن‌های مهر آستین بالا بزنید.
مردم خسته نیستند؛ آن‌ها فقط احترام و امکانات می‌خواهند.

انتهای خبر/ تاج الدینی