توسط : همزمان با آغاز سال تحصیلی جدید، خاطرات روزهای مدرسه برای بسیاری از معلمان بازنشسته دوباره زنده می‌شود؛ روزهایی که کلاس درس، تخته سیاه، کتاب و دانش‌آموزان، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی آنان بود. اختر حسینی، معلم بازنشسته ادبیات فارسی، از سال‌هایی می‌گوید که عشق به ادبیات را در دل دانش‌آموزان جست‌وجو می‌کرد و حالا پس از سال‌ها دوری از کلاس، هنوز با شنیدن نام «اول مهر»، صدای زنگ مدرسه و شور و شوق دانش‌آموزان را به یاد می‌آورد.
به گزارش پایگاه خبری بوتیانیوز، اول مهر برای معلمان تنها آغاز یک سال تحصیلی نیست؛ آغاز دوباره یک خاطره است. خاطره روزهایی که کلاس درس، خانه دوم آنان بود و دانش‌آموزان، فرزندان معنوی‌شان.
اختر حسینی، معلم بازنشسته ادبیات فارسی، سال‌های زیادی از عمر خود را در کلاس درس سپری کرده است؛ سال‌هایی که با شعر و ادبیات، کتاب و قصه و البته با فراز و نشیب‌های زندگی دانش‌آموزان گره خورده است.اکنون که سال‌ها از دوران خدمت او می‌گذرد، مهرماه همچنان برایش رنگ دیگری دارد؛ ماهی که بوی کتاب و دفتر و مدرسه می‌دهد و خاطرات روزهای تدریس را دوباره زنده می‌کند.
اول مهر هنوز هم برایم آغاز یک زندگی دوباره است
حسینی در گفت‌وگو با خبرنگار ما درباره حال‌وهوای اول مهر می‌گوید: اول مهر برای من همیشه روز متفاوتی بوده است. با اینکه سال‌هاست بازنشسته شده‌ام، وقتی مهر از راه می‌رسد، احساس می‌کنم دوباره به مدرسه برگشته‌ام.
وی ادامه می‌دهد: صدای زنگ مدرسه، دیدن دانش‌آموزانی که با کیف و کتاب وارد حیاط می‌شوند و حتی بوی کتاب‌های نو، همه مرا به سال‌های تدریس می‌برد. انگار معلمی بخشی از وجود انسان می‌شود و حتی بعد از بازنشستگی هم نمی‌توان از آن جدا شد.
کلاس درس فقط محل آموزش کتاب‌های درسی نیست
این معلم بازنشسته ادبیات با تأکید بر نقش مدرسه در شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان اظهار می‌کند: مدرسه فقط جایی برای آموزش چند کتاب درسی نیست. دانش‌آموز در مدرسه شخصیتش را می‌سازد، اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کند، دوست پیدا می‌کند و برای ورود به جامعه آماده می‌شود.
حسینی می‌افزاید: معلم هم فقط انتقال‌دهنده مطالب کتاب نیست. گاهی یک جمله، یک تشویق یا حتی یک برخورد درست معلم می‌تواند سال‌ها در ذهن دانش‌آموز باقی بماند و مسیر زندگی او را تغییر دهد.
ادبیات؛ پلی میان دانش‌آموز و هویت فرهنگی
وی درباره اهمیت درس ادبیات فارسی نیز می‌گوید: ادبیات فقط یک درس مدرسه‌ای نیست؛ ادبیات با هویت، فرهنگ، احساس و زندگی مردم ما پیوند دارد.
این معلم بازنشسته ادامه می‌دهد: همیشه تلاش می‌کردم دانش‌آموزان ادبیات را فقط برای امتحان نخوانند. دوست داشتم شعر را احساس کنند، داستان را بفهمند و با آثار بزرگان ادبیات فارسی ارتباط برقرار کنند.
به گفته حسینی، آشنایی دانش‌آموزان با شعر و ادبیات می‌تواند زمینه‌ای برای تقویت قدرت تخیل، تفکر و بیان آنان باشد و کتاب می‌تواند پنجره‌ای تازه به دنیای آنان باز کند.
زیباترین پاداش یک معلم، دیدن رشد دانش‌آموزان است
حسینی درباره شیرین‌ترین خاطرات دوران معلمی خود بیان می‌کند: شاید بهترین قسمت کار یک معلم این باشد که دانش‌آموزی را در ابتدای سال ببینی و در پایان سال متوجه شوی که تغییر کرده است؛ بهتر می‌نویسد، بهتر صحبت می‌کند، اعتمادبه‌نفس بیشتری دارد و نگاهش به زندگی عمیق‌تر شده است.
وی می‌گوید: این تغییرات شاید برای دیگران خیلی بزرگ به نظر نرسد، اما برای معلم بسیار ارزشمند است. وقتی می‌بینی چیزی که در کلاس گفته‌ای یا مهارتی که آموزش داده‌ای در زندگی دانش‌آموز اثر گذاشته، احساس می‌کنی تمام خستگی‌های سال‌های تدریس ارزش داشته است.
بعد از بازنشستگی، دلتنگی برای کلاس بیشتر می‌شود
این معلم بازنشسته با لبخند از دلتنگی‌های دوران بازنشستگی می‌گوید: بیشتر از همه دلم برای کلاس درس و بچه‌ها تنگ می‌شود؛ برای همان لحظه‌ای که وارد کلاس می‌شوی و چندین نگاه منتظر توست.
وی ادامه می‌دهد: پرسش‌های دانش‌آموزان، خنده‌هایشان و حتی شیطنت‌هایشان بخشی از خاطرات شیرین معلمی است. شاید وقتی معلم هستیم متوجه ارزش این لحظه‌ها نباشیم، اما بعد از بازنشستگی می‌بینیم همین اتفاق‌های ساده، بخش مهمی از خاطرات زندگی ما شده‌اند.
دانش‌آموزان امروز، آینده‌سازان فردای جامعه هستند
حسینی در توصیه‌ای به دانش‌آموزان می‌گوید: قدر فرصت یادگیری را بدانند. مدرسه فقط برای گرفتن نمره و قبولی نیست؛ سال‌های مدرسه فرصتی برای شناخت خود، کشف استعدادها و آماده شدن برای آینده است.
حسینی ادامه می‌دهد: شاید سال‌ها از کلاس درس دور باشیم، اما هنوز وقتی یکی از دانش‌آموزان قدیمی را می‌بینیم و می‌شنویم که موفق شده، خوشحال می‌شویم. این حس برای یک معلم ماندگار است.
وی در پایان می‌گوید: اول مهر که می‌رسد، هنوز دلم می‌خواهد صدای زنگ مدرسه را بشنوم، کتاب ادبیات را باز کنم و روبه‌روی دانش‌آموزانی بنشینم که هرکدام قصه‌ای برای نوشتن دارند. مهر برای من هنوز آغاز است؛ آغاز خاطراتی که هیچ‌گاه بازنشسته نمی‌شوند.
